Prowadziła z Jasienia do stacji o nazwie Jezioro Jasień, linii kolejowej Bytów - Lębork zbudowanej w latach 1898-1902. Dowożono nią drewno i płody rolne z pobliskich majątków, umożliwiała dojazd pasażerom kolei.

Z mapy wydrukowanej w 1904 r. wynika, że do stacji prowadziła brukowana droga z Mydlity i Jasienia. Znajdowały się tam duże majątki nie tylko rolno - hodowlane, ale i przemysłowe (tartak, gorzelnia, fabryka krochmalu). Jednocześnie na mapie widać, że w tym czasie zasięg gruntów uprawnych i niezalesionych był znacznie większy niż obecnie.

Droga miała kategorię drogi głównej, taką samą jak ówczesne drogi między większymi miastami, np. Bytowem i Kościerzyną. Przed I wojną światową wśród przewozów towarowych dominowało drewno kierowane do Prus Zachodnich na potrzeby lęborskiego przemysłu tartacznego, budowlanego i meblowego. Plany stacji Jezioro Jasień z lat 1916 i 1933, na których zaznaczono budynki i urządzenia dworcowe oraz magazyny, wskazują na duże możliwości przeładunkowe i przewozowe. O nowoczesności kolei świadczy obecność w jej taborze nowatorskich składów akumulatorowych.

Pod koniec II wojny światowej linia kolejowa służyła do ewakuacji niemieckiej ludności cywilnej: tysiące uciekinierów kierowało się w stronę portów nadbałtyckich. M.in. na początku marca 1945 r. ewakuowano uczniów z Westfalii. Pociągi i dworce były wówczas atakowane z powietrza przez armię sowiecką, następnie wycofujące się jednostki niemieckie, zlikwidowały linię kolejową wysadzając mosty i wiadukt. Urządzenia kolejowe, tory i wszelkie inne ruchomości zostały wywiezione do Związku Sowieckiego. Resztki infrastruktury, a następnie część budynków, w tym budynki stacji Jezioro Jasień zostały zniszczone po zakończeniu wojny. Linia kolejowa przestała istnieć, w okolicy stacji Jezioro Jasień pozostały tylko ślady w ukształtowaniu terenu, nasypy i wykopy pod torowisko, fragmenty stacji.

Na lidarowym obrazie oprócz nich widoczne są także leje po bombach zrzuconych w końcu wojny. Likwidacja linii kolejowej spowodowała, że odcinek brukowanej drogi o długości 900 metrów (od osiedla Cole do dawnej stacji Jezioro Jasień), stał się niepotrzebny. Nie został przykryty asfaltem, jak inne drogi, dzięki czemu dzisiaj można podziwiać jak starannie ta droga została zbudowana (fotografia). Przyjrzyjmy się jak ociosane na górnej powierzchni kamienie są do siebie dopasowane na całej jezdni, a szczególnie przy jej krawędziach. Dzięki umiejętnościom i staranności budowniczych ani deszcze i mróz, ani nacisk kół pojazdów bruku nie naruszył.

Kamienie, z których droga jest zbudowana.

Spacerując drogą warto zwrócić uwagę jak rozmaite, różniące się strukturą i kolorami kamienie (geolodzy mówią skały") użyte do jej budowy. Szczególnie wyraźnie to widać gdy są mokre, np. po deszczu. Do budowy drogi były zbierane i wykopywane w okolicy, jak dzisiaj. Mają zwietrzałe lub brudne powierzchnie, w przeciwieństwie do kamieni tkwiących w bruku, które są ścierane przez przejeżdżające pojazdy i myte przez deszcze, więc lepiej widać, jakie są w środku. Dzięki temu obecnie droga jest gotową terenową wystawą różnego rodzaju skał. Są to głównie stare skały pochodzenia magmowego, takie jak granity, porfiry, diabazy oraz przeobrażone (metamorficzne), czyli powstające na dużych głębokościach pod wpływem wysokich ciśnień i temperatur, często związanych z procesami górotwórczymi: np. gnejsy i migmatyty. Wszystkie rodzaje skał występują w wielu różnych odmianach, a także skały osadowe.

Takie nagromadzenie w jednym miejscu fragmentów różnych skał wynika z faktu, że zostały one przytransportowane do nas siłami przyrody — wmarznięte w lądolód. Pochodzą z różnych miejsc w Skandynawii I Finlandii, zbudowanych właśnie z takich skał oraz z obszaru obecnie zajętego przez Bałtyk. Pozostały u nas na miejscu, gdy lód lodowcowy stopniał. Było to ok. 15 200 lat temu. Fragmenty skał, które w ten sposób dostały się do naszych terenów nazwano narzutniakami (głazami narzutowymi) albo eratykami" (nazwa ta pochodzi od łacińskiego określenia erratus-tułaczka, błądzenie), ponieważ są to fragmenty skał, które pochodzą z daleka. Geolodzy wyróżniają tzw. narzutniaki przewodnie, czyli takie skały, które pochodzą z określonego miejsca w Fennoskandil. Na podstawie ich obecności w miejscu znalezienia można przypuszczać, z którego miejsca pochodził lód lodowcowy, który dotarł do naszego rejonu wraz z wtopionym materiałem skalnym. Wśród użytych do budowy bruku skał znajduje się kilka takich eratyków przewodnich: 3 rodzaje granitów, 2 porfiry, bazalt, diabaz i piaskowiec. Na schematycznej mapie narzutniaków przedstawiono miejsca ich występowania i prawdopodobny zasięg ich lodowcowego transportu aż do okolic brukowanej drogi. Dotykając taki kamień tkwiący w bruku możemy sobie uświadomić, jak daleką drogę odbył tkwiąc w lodzie lodowcowym."